• وبلاگ : سرباز اينترنتي مولا
  • يادداشت : تسليت به مولا
  • نظرات : 0 خصوصي ، 3 عمومي
  • تسبیح دیجیتال

    نام:
    ايميل:
    سايت:
       
    متن پيام :
    حداکثر 2000 حرف
    كد امنيتي:
      
      
     

    سلام علي قلب سليم

    برادر عزيز جناب حاج! سعيد نصراللهي

    اولين وبلاگي كه در اشتراك دوره عمر خودم و وبلاگها برايش وقت گذاشتم و مطالعه كردم وبلاگ شما بود.

    دست شما درد نكند. هر چند بعضي مطالبش زياد ادبي و تخصصي بود و من نتوانستم بفهمم ( امان از دل مردم عادي..) ولي حال كه از كلبه وبلاگ شما خارج شده ام سرحالتر از هنگام ورود به آن هستم.

    اولين مطلبي كه بايد به ان بپردازم اين است كه اخباري كه از همشيره شما به گوشم خورده سبب ناراحتي بسيار من هم شده اميدوارم كه با نظر خاص حضرت زهراي مرضيه سلام الله عليها وجود پرفايده ايشان سلامت كامل بيابد و اين مشكل خانواده شما برطرف شود.

    ناگفته نماند كه حكمت خداي حكيم مي تواند تسكين دهنده هر گرفتاري باشد.

    در آخر براي شما و خودم طلب قبول و رضايت خداي متعال و حضرات ائمه معصومين را دارم.

    والسلام

    پاسخ

    كمال تشكر همه جوره از شما دارم

    هميشه سلام...

    منم بسيار متاسفم...

    پاسخ

    آخه تا كي؟

    در کلاسي کهنه و بي‌رنگ و رو

    پشت ميزي بي‌رمق بنشسته بود

    دخترک اسب نجيب چشم را

    در فراسوي نگاهش بسته بود

    در دل او رعد و برق درد‌ها

    چشم او ابري‌تر از پاييز بود

    فکر ديشب بود، ديشب تا سحر

    بارش باران شب يکريز بود

    سقف خانه چکه مي‌کرد و پدر

    رفت روي بام تعميري کند

    شايد از شرم زن و فرزند خويش

    رفت بيرون، بلکه تدبيري کند

    وقت پايين آمدن از پشت‌بام

    نردبان از زير پايش ليز خورد

    دخترک در فکر ديشب غرق بود

    ناگهان دستي به روي ميز خورد

    بعد از آن هم سيلي جانانه‌اي

    صورت بي‌جان دختر را نواخت

    رنگ گل‌هاي نگاهش زرد بود

    از همين رو رنگ و رويش را نباخت

    لحن تندي با تمام خشم گفت:

    تو حواست در کلاس درس نيست

    بعد هم او را جريمه کرد و گفت:

    چاره‌ي کار شماها ترس نيست

    درس آن‌روز کلاس دخترک

    باز باران با ترانه بوده است

    بر خلاف آنهمه شعر قشنگ

    چشم دختر ابر گريان بوده است

    شب سر بالين بابا دخترک

    باز باران با ترانه مي‌نوشت

    سقف خانه اشک مي‌باريد و او

    مي‌خورد بر بام خانه مي‌نوشت ...